Trasy: wybieraj drogi dopasowane do dnia jazdy

Przeczytaj drogę, zanim po niej pojedziesz

Każda trasa ma charakter, którego sama odległość nie pokazuje. Zanim dodasz drogę do planu, zadaj sobie cztery pytania. Jak stroma i ciasna jest? Jaka może być nawierzchnia i czy zmienia się wraz z pogodą? Kiedy jest otwarta, a kiedy zatłoczona? Gdzie wzdłuż niej są paliwo, jedzenie i noclegi? Odpowiedzi mówią, ile energii zabierze ci ta droga, a to z kolei podpowiada, gdzie powinna się znaleźć w ciągu dnia.

Zasada, którą stosujemy: najtrudniejszy odcinek dnia umieszczaj w pierwszej połowie, gdy koncentracja jest najwyższa, a światło długie. Serpentyny, szutr i nieznane drogi jednopasmowe wymagają świeżych sił. Główną drogę, autostradę lub łagodny przejazd doliną zostaw na późne popołudnie, gdy uwaga naturalnie słabnie.

Przełęcze górskie: wcześnie, bez pośpiechu i sezonowo

Wysokie przełęcze są powodem, dla którego wielu motocyklistów wyrusza w trasę, i nagradzają cierpliwość. Większość zamyka się zimą, a daty otwarcia zależą od śniegu. Grossglockner High Alpine Road w Austrii ma 48 km długości, 36 serpentyn i jest płatną drogą, zwykle otwartą od początku maja do początku listopada. Przełęcz Stelvio we Włoszech sięga 2,757 m n.p.m., z 48 ponumerowanymi serpentynami po wschodniej stronie, od Prato allo Stelvio. Obie są zatłoczone w letnie weekendy; start w dni robocze przed dziewiątą całkowicie zmienia doświadczenie.

Transfăgărășan w Rumunii (DN7C) wspina się do 2,042 m n.p.m. przy jeziorze Bâlea i zwykle jest otwarty tylko od początku lipca do końca października. Popołudniowe chmury mogą ograniczyć widoczność do kilku metrów w pobliżu szczytu, więc zaplanuj przejazd rano i potraktuj tunel oraz jezioro jako naturalny przystanek w południe.

W Norwegii Trollstigen na Rv63 pnie się przez 11 serpentyn i stanowi część Narodowej Trasy Turystycznej Geiranger–Trollstigen. Nachylenia sięgają około 9 procent, autokary jeżdżą tą drogą, a na zimę jest zamknięta. Połącz ją z promami zamiast walczyć z zegarem: przeprawy promowe to jedne z najspokojniejszych chwil podczas norweskiej wyprawy.

Długie malownicze drogi: tempo narzucone przez samą drogę

Niektóre drogi po cichu wymuszają przemyślane tempo. Blue Ridge Parkway biegnie na długości 469 mil przez Wirginię i Karolinę Północną, z maksymalnym ograniczeniem prędkości 45 mph i bez ruchu ciężarówek. Paliwa na samym Parkway nie sprzedają, więc motocykliści zjeżdżają do pobliskich miasteczek. Zaplanuj trzy lub cztery dni, a nie dwa.

North Coast 500 w Szkocji ma 516 mil, z czego duża część to drogi jednopasmowe z zatoczkami do wymijania. Bealach na Bà, wznoszący się na 626 m n.p.m. z nachyleniem około 20 procent, nie jest drogą na zmęczonych, mokrych lub spieszących się. Zjeżdżaj do zatoczek, by przepuścić szybszy ruch, i spodziewaj się zwierząt gospodarskich na jezdni.

Dalej, argentyńska Ruta 40 biegnie ponad 5000 km wzdłuż Andów, z długimi odcinkami szutrowymi i dużymi odstępami między punktami obsługi w Patagonii, a amerykańska Dalton Highway ma około 240 mil bez zaplecza usługowego między Coldfoot a Deadhorse. To drogi wyprawowe: potrzebują zapasowego paliwa, zapasowych dni i uczciwej oceny własnych umiejętności jazdy poza asfaltem.

Przystanki przy drodze, które się opłacają

Poniższe przystanki warto uwzględnić w planie dnia, bo naturalnie wypadają w miejscu, gdzie motocyklista potrzebuje przerwy.